Waarom ik geen suiker meer eet (of drink).

Het begon allemaal in mei 2015. Of misschien al iets daarvoor.
Hoewel ik naar mijn idee niet heel ongezond at (een maaltijdsalade hier en daar, rijst met een sausje en groenten, tussendoor ‘bewuste’ keuzes, etc.), had ik me nog nooit zo futloos en moe gevoeld. En hoewel ik mezelf al minstens 2 jaar niet gewogen had, kon ik naar aanleiding van mijn spiegelbeeld toch wel vertellen dat ik veel te zwaar was. Dat moest anders.

Vanuit mijn beroep ben ik wetenschapper, ik ben zelfs gepromoveerd in de neurowetenschappen en mag Dr. voor mijn naam zetten. Dat wil zeggen: Ik doceer aan universiteiten en voer experimenten uit waar ik vervolgens wetenschappelijke artikelen over schrijf for a living. En dus vond ik het tijd voor een persoonlijk experiment. Ik sprak met mijn partner af dat we 2 weken lang zouden proberen te onderzoeken waarom we ons zo futloos voelden, en wat dan de beste remedie zou zijn. Na twee weken artikelen lezen (Voor makkelijk leesbare artikelen zie bv. JasperAlblasfoodwatch, VrouwenAcademie, IAmAFoodie,  de Bittere Waarheid) en documentaires (Netflix!) kijken was de conclusie dat er geen beter beginpunt is dan het veranderen van je eetpatroon. Eigenlijk oud nieuws, aangezien Hippocrates ooit zelfs al schreef “Let food by thy medicine, let medicine be thy food”. 

Maar wat dan precies? Zo ongezond aten wij toch niet?
Nee, en toch ook ja. Niet ongezond betekent namelijk niet meteen dat het wel gezond is. Je hebt pizza bestellen, kip kerrie uit een pakje en verse groenten met een stukje vis. Ongezond, niet extreem ongezond, en gezond (voor zover mijn mening tenminste). Lang verhaal kort: we krijgen tegenwoordig heel veel snelle koolhydraten binnen (en niet genoeg gezonde vetten, maar dat komt later).

Even een klein biologie lesje:
Je darmen veranderen koolhydraten in glucose. Dat komt in het bloed als bloedsuiker en dat is de brandstof voor je lichaam. Zodra je bloedsuikerspiegel stijgt, krijgt je alvleesklier het signaal om het hormoon insuline aan te maken. Insuline is namelijk nodig om de glucose naar je cellen elders in het lichaam te brengen, waar ze nodig zijn om energie te geven.  Is er een overschot aan suikers dan slaat het lichaam dit op in je vetcellen. Door dit alles daalt je bloedsuikerspiegel weer.
Maar: hoe sneller koolhydraten worden omgezet in glucose, hoe sneller de pieken (en dalen) in je bloedsuiker – het werk van insuline. Het nadeel van teveel en te vaak insuline in je bloed is dat je cellen het vermogen verliezen om te reageren op de insuline. Hierdoor gaat je lichaam nóg meer insuline aanmaken, want je bloedsuikerspiegel móet naar beneden. En dit verstoort je stofwisseling. Zolang er namelijk insuline in je bloed circuleert, stopt je lichaam met het verbranden van vet. Logisch toch? Er is namelijk genoeg energie te halen uit de glucose in je bloed. Gebeurt dit echter vaak en veel dan gaat je lichaam je vet gewoon vastzetten. Het lijkt er immers op of je je vet nooit nodig hebt voor energie, er is altijd energie te halen uit je bloedsuiker. Je lichaam “vergeet” als het ware dat het ook je vet kan verbranden om energie te krijgen. Dit zorgt ervoor dat je lichaam niet alleen heel veel energie opslaat (en je dus aankomt), maar ook dat die opgeslagen energie dus niet vrijkomt om te gebruiken. Ook niet als je minder gaat eten.

De nummer één snelle koolhydraat: suiker (en alles met wit meel, pasta en rijst). En dus besloten wij, bij wijze van experiment, één maand lang zo min mogelijk snelle koolhydraten te eten (en drinken). Hoe je dat kunt bewerkstelligen kan ik later eventueel nog uitgebreid beschrijven (It’s not easy). Maar er is één ding dat ik heel graag nu met je wil delen.

Ik ben niet iemand die suiker wil verbieden (hoewel..), maar uit eigen ervaring zou ik je echt, écht, aanbevelen om het eens een maandje helemaal zonder te doen. Lees: eet niets, maar dan ook echt niets, waar suiker (of vervangers van) aan is toegevoegd. En drink een maand lang alleen water, (groene of zwarte) thee en koffie. Serieus, probeer het eens! Want hoewel soms beweerd wordt dat suiker helemaal zo slecht nog niet is, ervaar ik dat toch echt anders.
Een mooi voorbeeld:
“Maar in tegenstelling tot bij het stoppen van alcohol of drugs gebruik krijg je bij het stoppen met suiker geen onthoudingsverschijnselen en is er niet steeds meer nodig om hetzelfde prettige gevoel te ervaren.”(aldus het Voedingscentrum)
Niet helemaal waar. De eerste 2 weken waren afgrijselijk. Zowel ik als mijn partner waren de eerste week continue moe, misselijk, hongerig, en chagrijnig. De tweede week werd dit iets minder, maar pas in de derde week sloeg dit om. Ik had ineens geen moeite meer om mijn bed uit te komen, en had ’s avonds na het werk gewoon nog zin en energie om dingen te ondernemen. Zou het dan toch…?

We zijn nu meer dan een jaar verder, en ik heb al meer dan een jaar (bíjna) geen suiker gegeten of gedronken. Alles aan mijn leven is veranderd. Ik zie er anders uit (dûh, -35 kilo) en ik voel me anders (energieker, fitter, blijer, levendiger).Ik vind het oprecht leuk om te koken en te bakken, en geniet nu van mijn eten, smaken zijn intenser geworden. Gebakken uitjes zijn nu heaven, en de meeste groenten blijken toch best wel zoet te smaken. Om nog niet te spreken over fruit – it’s like candy!

Ik hoop je op dit blog te kunnen voorzien van de nodige informatie die jij nodig hebt om ook deze geweldige stap te zetten. Ik zal mijn ervaringen en tips delen in de hoop jou ook te kunnen overtuigen om voor jezelf, en je lichaam, de juiste keuze te maken!
Laat een reactie achter als er iets is dat je heel graag zou willen weten!

Oja: even één illusie ontkrachten: Geen suiker en snelle koolhydraten betekent niet dat je alleen maar sla en andere groenten kunt eten. Ik zal zo snel mogelijk een aantal heerlijke recepten uploaden, maar voor nu moet je het even doen met de belofte dat ook deze leefstijl gewoon gepaard gaat met cake, taart, fudge, koekjes, en allerlei andere heerlijke dingen!

 

Advertenties